Artykuły | Co do zasady

Od 1 lipca 2026 r. można ubiegać się o ochronę wzorów przemysłowych, które nie sprowadzają się wyłącznie do statycznego rysunku czy zdjęcia. To efekt wejścia w życie nowego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2026/715 z 11 marca 2026 r. w sprawie wzorów przemysłowych Unii Europejskiej. 

Jednym z fundamentalnych obowiązków podmiotów zobowiązanych wynikających z regulacji AML jest raportowanie transakcji podejrzanych do właściwych organów. Obowiązująca ustawa AML przewiduje w tym zakresie trzy odrębne tryby postępowania, różniące się przesłankami, adresatami zawiadomień oraz skutkami prawnymi dla podmiotu zobowiązanego i samej transakcji lub wartości majątkowych. Ten wielotorowy model ulegnie zasadniczej zmianie od 10 lipca 2027 r., gdy zacznie być stosowane rozporządzenie AMLR. W artykule przyglądamy się wybranym zmianom krok po kroku.

Rozporządzenie AMLR zmienia zasady raportowania transakcji podejrzanych znane polskim podmiotom zobowiązanym – w miejsce trzech ścieżek raportowania z różnymi terminami na zawiadomienie, wprowadza jednolity tryb raportowania podejrzeń z obowiązkiem działania bez zbędnej zwłoki. Nakazuje też powstrzymać się od przeprowadzenia zgłaszanej transakcji. Jednocześnie AMLA pracuje nad ujednoliconymi formularzami zgłoszeń, które mogą być znacznym ułatwieniem dla podmiotów zobowiązanych.

Nowe Rekomendacje KNF dla zakładów ubezpieczeń dotyczą między innymi analizy potrzeb klienta („APK”) uregulowanej w ustawie z dnia 15 grudnia 2017 r. o dystrybucji ubezpieczeń. Przepisy ustawy dość ogólnie formułują ten obowiązek, co skutkowało licznymi nieprawidłowościami w procesie określania wymagań i potrzeb klientów, a w efekcie niedopasowaniem proponowanych umów ubezpieczenia do rzeczywistej sytuacji ubezpieczonych. 

W czerwcu 2026 r. Komisja Nadzoru Finansowego wydała Rekomendacje dla zakładów ubezpieczeń dotyczące dystrybucji ubezpieczeń. Choć ich bezpośrednim adresatem są zakłady ubezpieczeń, Rekomendacje mają istotne znaczenie również dla współpracy zakładów ubezpieczeń z przedsiębiorcami, o których mowa w art. 2 ustawy o dystrybucji ubezpieczeń („u.d.u.”), czyli przedsiębiorcami oferującymi ubezpieczenia jako uzupełnienie sprzedawanych towarów lub świadczonych usług, których działalność – przy spełnieniu ustawowych warunków – nie podlega reżimowi tej ustawy.

Komisja Europejska przedstawiła Temu zastrzeżenia dotyczące współpracy tej spółki podczas niezapowiedzianej kontroli dotyczącej subsydiów zagranicznych, która została przeprowadzona w siedzibie spółki w Dublinie w grudniu 2025 r.

25 czerwca 2026 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał wyrok istotny dla polskiego sektora ubezpieczeń komunikacyjnych. Orzeczenie zapadło w sprawie o nr C-277/25. W jej ramach TSUE rozpatrywał pytania prejudycjalne wystosowane przez Sąd Rejonowy w Gdyni.

W wyroku z 16 lipca 2026 r. w sprawie Betaal Garant Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej pochylił się nad rozumieniem pojęcia „usługi płatniczej” na gruncie dyrektywy o usługach płatniczych (PSD2). Interpretacja tego pojęcia przyjęta przez Trybunał zmierza do ograniczenia zakresu usług uznawanych za regulowane usługi płatnicze. Otwarte pozostaje jednak pytanie, czy rozstrzygnięcie wydane na tle konkretnej, specyficznej usługi można będzie traktować jako zasadę ogólną.

Co jest rażąco tanie, a co jest tylko świetną okazją? W zamówieniach publicznych o tym zadecyduje już nie rynek, ale zamawiający. Żadna cena nie będzie już dumpingowa z definicji, nawet jeśli będzie tańsza o więcej niż 30% od innych ofert i od budżetu zamawiającego. A koszty zamówienia publicznego zrealizowanego „po taniości” poniesiemy wszyscy. 

Dla wielu przedsiębiorców zakończenie projektu i wypłata dofinansowania oznaczają symboliczne zamknięcie procesu pozyskania dofinansowania. W praktyce jednak koniec projektu nie oznacza końca relacji z instytucją finansującą. Część obowiązków trwa bowiem jeszcze po zrealizowaniu projektu, przez cały okres trwałości, a także po jego upływie. Znaczenie tych obowiązków najczęściej ujawnia się dopiero podczas kontroli, audytu, reorganizacji przedsiębiorstwa lub transakcji M&A, kiedy okazuje się, że projekt – choć formalnie zakończony – nadal musi być zgodny z zawartą umową.

30 lipca 2026 r. Prezydent RP podpisał ustawę wdrażającą do polskiego porządku prawnego dyrektywę „Women on Boards”. Stało się to po wielomiesięcznych, przedłużających się pracach legislacyjnych i z blisko półtorarocznym opóźnieniem względem terminu wyznaczonego przez Unię Europejską – ostatecznie pod presją postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości UE grożącego sankcjami finansowymi. Przypomnijmy, że pierwszy projekt ustawy implementującej dyrektywę został opublikowany już we wrześniu 2024 r., o czym pisaliśmy w artykule „Czas na zmiany w dużych spółkach giełdowych – dyrektywa Women on Boards".

Informacja nie jest jeszcze oficjalna. Projekt rozporządzenia o zamówieniach publicznych i koncesjach (które ma zastąpić trzy dyrektywy z 2014 r.) wprawdzie wyciekł w lipcu 2026 r., lecz jego formalna publikacja spodziewana jest dopiero na wrzesień br. Do tego czasu treść projektu jest poufna. W środowisku specjalistów mówi się o tym od tygodni, a decyzja, że regulacja ma mieć formę rozporządzenia – jeśli się utrzyma – będzie najważniejszą zmianą w architekturze europejskiego prawa zamówień publicznych od dekad. Ta kwestia nie jest już tajemnicą.