Artykuły | Co do zasady

Czy można przegrać przetarg za setki milionów euro przez jednego podwykonawcę? A raczej przez strukturę i źródła finansowania podwykonawcy? W realiach rozporządzenia o subsydiach zagranicznych taki scenariusz jest jak najbardziej możliwy. Sprawa lizbońskiej linii metra „Violet Line” pokazuje jednak, że nawet w przypadku stwierdzenia zakłócenia konkurencji oferta nie musi automatycznie wypaść z gry. Może jednak wymagać istotnej zmiany swojej struktury podmiotowej. 

4 grudnia 2025 r. Trybunał Sprawiedliwości UE wydał wyrok w sprawach połączonych C-580/23 i C-795/23 (Mio i in. przeciwko Galleri Mikael & Thomas Asplund Aktiebolag oraz USM U. Schärer Söhne AG przeciwko konektra GmbH). Orzeczenie to stanowi kolejny – po m.in. wyrokach w sprawach Cofemel (C-683/17) i Brompton Bicycle (C-833/18) – istotny krok w kształtowaniu jednolitego unijnego standardu ochrony prawnoautorskiej wzornictwa przemysłowego. Trybunał doprecyzował w nim metodologię oceny oryginalności przedmiotów użytkowych. Starał się również rozstrzygnąć kwestię relacji między ochroną wynikającą z prawa wzorów przemysłowych a ochroną prawnoautorską oraz doprecyzować zasady, według jakich należy oceniać naruszenie praw autorskich do designu.

Postanowienie zostało wydane w sprawie dotyczącej ujawnienia przysługującego naszemu klientowi prawa własności nieruchomości warszawskiej, do której zastosowanie miały przepisy ustawy przekształceniowej z 2018 r. Wcześniej sądy powszechne konsekwentnie odmawiały dokonania wpisu, twierdząc, że klient (dotychczas ujawniony jako współużytkownik wieczysty) musi dysponować skierowanym imiennie do niego zaświadczeniem potwierdzającym przekształcenie prawa użytkowania wieczystego we własność. 

Prace legislacyjne nad implementacją dyrektywy CRD VI do polskiego prawa wchodzą w decydującą fazę. Nowe przepisy przyniosą gruntowną reformę wielu aspektów funkcjonowania banków. Prawdziwą rewolucją może się jednak okazać wpływ dyrektywy na działalność w Polsce banków spoza Unii Europejskiej oraz na transgraniczne transakcje finansowań z ich udziałem.

Jeszcze niedawno Polska była najdynamiczniejszym rynkiem OZE i inwestycji energetycznych w Europie Środkowo-Wschodniej. Potem jednak barierą stał się brak wolnych mocy przyłączeniowych do sieci. Wielu posiadaczy starych warunków przyłączenia, które lata temu zostały wydane według starych zasad, nie śpieszyło się bowiem z rozpoczęciem inwestycji. W 2025 r. około 70% wniosków inwestorów o wydanie warunków przyłączenia spotykało się z odmową. Ze względu na ograniczenia w pojemności sieci sytuacja była patowa. Szacunki rynkowe mówią o 100 GW „zablokowanych” lub nawet „martwych” mocy przyłączeniowych, które można byłoby przełożyć na działające elektrownie wiatrowe lub PV. Sytuację ma zmienić tzw. nowa ustawa sieciowa. 

W naszej wcześniejszej publikacji „Umowa EU-Mercosur a dostęp do rynku zamówień publicznych” analizowaliśmy potencjalne znaczenie negocjowanego jeszcze wówczas porozumienia dla europejskiego rynku zamówień publicznych. Od tamtego czasu minęło kilka miesięcy, w trakcie których doszło do podpisania umowy, podjęcia decyzji o jej tymczasowym stosowaniu, a także do skierowania sprawy do TSUE. To dobry moment, aby przyjrzeć się, na jakim etapie znajduje się obecnie proces wdrażania umowy, co to oznacza dla przedsiębiorców i jakie scenariusze rysują się na przyszłość.

Od niemal trzech lat podmioty rynku finansowego mają możliwość zawarcia układu w sprawie warunków nadzwyczajnego złagodzenia sankcji nałożonej przez Komisję Nadzoru Finansowego. W tym czasie KNF zaproponowała przedsiębiorcom zaledwie 29 układów, z czego tylko jeden dotyczył odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej. 

Białoruś jest jednym z państw, które kierują do polskich władz najwięcej wniosków dotyczących ekstradycji. W 2025 r. polskie sądy rozpatrywały kilkanaście takich spraw. W obecnej sytuacji politycznej na Białorusi pojawia się jednak pytanie, czy procedura ekstradycyjna nie stała się narzędziem do ścigania przeciwników białoruskiego reżimu. 

Realizacja pierwszej w Polsce elektrowni jądrowej wchodzi w etap uzyskiwania kluczowych pozwoleń administracyjnych. Inwestycje tego rodzaju są wyjątkowe w tym sensie, że w dającej się przewidzieć przyszłości i w oparciu o znane technologie może ich powstać ograniczona liczba. W połączeniu ze strategicznym znaczeniem takich projektów uzasadnia to tworzenie dla nich specjalnych reżimów prawnych. Do Sejmu trafił właśnie projekt nowelizacji ustawy o przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie obiektów energetyki jądrowej oraz inwestycji towarzyszących, który ma usprawnić proces przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie obiektów energetyki jądrowej. 

W dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych temat ustawowego obowiązku zachowania tajemnicy ubezpieczeniowej pojawiał się stosunkowo rzadko. Do tej pory sądy administracyjne wydawały wyroki w tego rodzaju sprawach zaledwie dwunastokrotnie. Na początku marca Naczelny Sąd Administracyjny ponownie pochylił się nad tym zagadnieniem, rozstrzygając, że straż miejska może żądać od ubezpieczyciela danych osobowych z polisy ubezpieczeniowej OC PPM w celu sporządzenia wniosku o ukaranie posiadacza pojazdu zaparkowanego w sposób sprzeczny z przepisami prawa.  

Reforma postępowań odwoławczych walczy z taktycznym oportunizmem na sali, ale drastycznie pogarsza sytuację lojalnych uczestników postępowania, którzy chcą merytorycznie bronić swoich interesów. Jest to najpoważniejszy efekt uboczny tej nowelizacji.

Niedawno informowaliśmy, że rośnie liczba pozwów przeciwko bankom w tzw. sprawach wiborowych, w których konsumenci kwestionują postanowienia umów kredytu opartych na wskaźniku WIBOR, zarzucając im abuzywny charakter w rozumieniu dyrektywy 93/13/EWG w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich. Zarówno banki, jak i kredytobiorcy z niecierpliwością oczekiwali na rozstrzygnięcie TSUE w sprawie C-471/24, w której Trybunał miał udzielić odpowiedzi na cztery pytania prejudycjalne zadane przez Sąd Okręgowy w Częstochowie. Wyrok zapadł 12 lutego 2026 r. i wyraźnie bardziej odpowiada oczekiwaniom sektora bankowego niż samych kredytobiorców.