Mateusz Kosiorowski | Co do zasady

26 czerwca 2026 r. Komisja Nadzoru Finansowego podjęła Uchwałę nr 190/2026 w sprawie wydania Rekomendacji dla zakładów ubezpieczeń dotyczących dystrybucji ubezpieczeń. Dokument ten stanowi istotny krok w procesie porządkowania zasad dystrybucji produktów ubezpieczeniowych na polskim rynku i wyznacza nowe standardy, do których zakłady ubezpieczeń będą zobowiązane się dostosować. 

27 kwietnia 2026 r. Komisja Nadzoru Finansowego poinformowała o podejrzeniu manipulowania kursami instrumentów finansowych oraz wykorzystania informacji poufnych w obrocie akcjami trzech spółek giełdowych, kierując do organów ścigania zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. Zdarzenie to skłania do refleksji nad zakresem ochrony ubezpieczeniowej D&O przysługującej członkom organów spółek publicznych w analogicznych sytuacjach.

Od niemal trzech lat podmioty rynku finansowego mają możliwość zawarcia układu w sprawie warunków nadzwyczajnego złagodzenia sankcji nałożonej przez Komisję Nadzoru Finansowego. W tym czasie KNF zaproponowała przedsiębiorcom zaledwie 29 układów, z czego tylko jeden dotyczył odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej. 

W dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych temat ustawowego obowiązku zachowania tajemnicy ubezpieczeniowej pojawiał się stosunkowo rzadko. Do tej pory sądy administracyjne wydawały wyroki w tego rodzaju sprawach zaledwie dwunastokrotnie. Na początku marca Naczelny Sąd Administracyjny ponownie pochylił się nad tym zagadnieniem, rozstrzygając, że straż miejska może żądać od ubezpieczyciela danych osobowych z polisy ubezpieczeniowej OC PPM w celu sporządzenia wniosku o ukaranie posiadacza pojazdu zaparkowanego w sposób sprzeczny z przepisami prawa.  

Niedawno informowaliśmy, że rośnie liczba pozwów przeciwko bankom w tzw. sprawach wiborowych, w których konsumenci kwestionują postanowienia umów kredytu opartych na wskaźniku WIBOR, zarzucając im abuzywny charakter w rozumieniu dyrektywy 93/13/EWG w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich. Zarówno banki, jak i kredytobiorcy z niecierpliwością oczekiwali na rozstrzygnięcie TSUE w sprawie C-471/24, w której Trybunał miał udzielić odpowiedzi na cztery pytania prejudycjalne zadane przez Sąd Okręgowy w Częstochowie. Wyrok zapadł 12 lutego 2026 r. i wyraźnie bardziej odpowiada oczekiwaniom sektora bankowego niż samych kredytobiorców. 

Komisja Nadzoru Finansowego opublikowała projekt Rekomendacji dla zakładów ubezpieczeń dotyczących dystrybucji ubezpieczeń. Rekomendacje wydawane są na podstawie art. 365 ust. 1 pkt 2 lit. a – c ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej i mają zapewnić zgodność działalności zakładów ubezpieczeń z przepisami prawa, zapobiec naruszaniu interesów ubezpieczających, ubezpieczonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia oraz ograniczyć ryzyko występujące w działalności zakładów ubezpieczeń.

W trzecim wideokaście realizowanym z Kulturą Liberalną Katarzyna Skrzydłowska-Kalukin rozmawia z Mateuszem Kosiorowskim, koordynatorem praktyki ubezpieczeń.

22 stycznia 2026 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał kolejny z serii wyroków rozstrzygających wątpliwości powstałe na kanwie tzw. sporów frankowych. Tym razem orzeczenie dotyczyło sprawy o nr C-902/24 (Herchoski). W jej ramach TSUE rozpatrywał pytania prejudycjalne wystosowane przez Sąd Okręgowy w Warszawie XXVIII Wydział Cywilny.

Dostępne na rynku ubezpieczenia majątkowe – takie jak ubezpieczenie domu lub mieszkania, Autocasco, ubezpieczenia mienia przedsiębiorców czy ubezpieczenia ryzyk budowlano-montażowych – standardowo zawierają wyłączenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń za szkody spowodowane wojną, działaniami wojennymi oraz aktami terroryzmu i sabotażu. Choć klauzule te dotychczas miały czysto teoretyczny charakter, ostatnie wydarzenia w Polsce skłaniają do ponownego przemyślenia ich interpretacji i zakresu zastosowania.

Kwestia odpowiedzialności banków za nieautoryzowane transakcje płatnicze to jedno z najistotniejszych zagadnień w prawie usług płatniczych. Bezpośrednio wpływa ono na zakres ochrony konsumentów korzystających z nowoczesnych instrumentów płatniczych. W dobie dynamicznego rozwoju bankowości elektronicznej i rosnącej liczby cyberprzestępstw problem ten nabiera szczególnego znaczenia zarówno dla użytkowników usług płatniczych, jak i instytucji finansowych.

W sporach dotyczących kredytów konsumenckich banki mierzą się nie tylko z konsumentami, ale także z przedsiębiorcami, którzy w ramach swojej działalności zawodowej skupują od nich roszczenia, w tym te związane z sankcją kredytu darmowego. Taki sposób działania rodzi jednak wiele pytań: czy konsument w ogóle może sprzedać swoje roszczenie wobec banku, a jeśli tak – czy i na jakich warunkach nabywca może dochodzić go przed sądem? 

19 czerwca 2025 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał istotny dla polskiej praktyki wyrok w sprawie C-396/24 (Lubreczlik), w którym odpowiedział na pytania prejudycjalne zadane przez Sąd Okręgowy w Krakowie dotyczące zasad rozliczeń stron umowy kredytowej, którą uznano za nieważną.